หางตุ้ม กับ หูตั้ง

ไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณนะ : ข้อความถึงตัวฉัน

ส่วนหนึ่งของนิทาน ‘หางตุ้มกับหูตั้ง’ จะมีช่วงที่น้องหูตั้งชื่นชมและรู้สึกขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวที่ทำให้เขามีความสุข ไม่ว่าจะขอบคุณคุณพ่อคุณแม่ที่ทำอาหารอร่อยๆ ให้ทาน พี่หางตุ้มที่สอนหายใจเข้า หายใจออก ขอบคุณใบไม้สวยๆ ขอบคุณวันหยุด ในหนึ่งวันเราสามารถขอบคุณอะไรได้มากมายเต็มไปหมดที่ทำให้เรามีความสุข สิ่งเหล่านี้จะช่วยให้เราปล่อยวางความทุกข์และเลือกโฟกัสความสุขที่เกิดขึ้น ในวันที่รู้สึกเหมือนมีเมฆฝนครึ้มอยู่เหนือหัวของเรา เมื่อเรามองไปรอบๆ ตัว เห็นท้องฟ้ายังสดใส นกน้อยยังส่งเสียง คุณแม่ค้ายังยิ้มหวาน และกะเพราหมูกรอบก็ยังอร่อย การมองเห็นความสุขเล็กๆ รอบตัวเหล่านี้เหมือนการเปลี่ยนเมฆฝนเป็นบัวรดน้ำในใจ ทำให้ดอกไม้ในหัวใจเบ่งบานขึ้นอีกครั้งได้

หากวันนั้นเป็นวันที่ไม่รู้จะขอบคุณอะไรเลย เป็นวันที่ช่างไม่มีอะไรเป็นดั่งใจสักนิด เมฆสีเทาเทฝนห่าใหญ่ลงมาจนเปียกปอนไปหมด ก็ขอให้รู้ว่ายังมีสิ่งหนึ่งที่สามารถขอบคุณได้ นั่นคือ การขอบคุณตัวเอง ไม่ว่าจะวันที่ทุกข์หรือสุข วันที่ชอบหรือไม่ชอบตัวเอง หากผ่านวันนี้ไปได้ ก็สามารถชื่นชมตัวเองได้อย่างเต็มที่ “ขอบคุณนะที่ผ่านมาได้ เก่งมาก” และหากวันนี้ผ่านไปได้ไม่ดีเท่าไรนักก็จงให้อภัยตัวเอง “ไม่เป็นไรหรอกนะ ขอบคุณที่ผ่านมาได้” เพราะสุดท้ายถึงมันจะเป็นวันที่ไม่ดีแต่มันก็จะผ่านไปอยู่ดี

อย่าลืมที่จะขอบคุณตัวเองและให้อภัยตัวเองอยู่เสมอ ร่างกายนี้ หัวใจดวงนี้ มีเพียงตัวเราเองเท่านั้นที่จะอยู่กับมันไปตลอด ดังนั้นคนที่จะต้องรักษาและโอบกอดไว้ให้แน่นที่สุดก็คือตัวเราเอง

ใครที่อยากไปฮึบ…และฮา… กับนิทาน ‘หางตุ้มกับหูตั้ง’ เรื่องโดย ระพีพรรณ พัฒนาเวช และภาพประกอบโดย ชาญศิลป์ กิตติโชติพาณิชย์