งานวิจัย : การใช้แบบฝึกเสริมทักษะการอ่านและการเขียนคำควบกล้ำสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5

ศรศักดิ์  ศรีตระกูล (2541)  นักศึกษาปริญญาโท  คณะศึกษาศาสตร์  สาขาวิชาประถมศึกษา     มหาวิทยาลัยเชียงใหม่  ได้ทำการวิจัยเรื่องการใช้แบบฝึกเสริมทักษะการอ่านและการเขียนคำควบกล้ำสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5  กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 25 คน  โดยเป็นนักเรียนโรงเรียนวัดสุวรรณาวาส 11 คน  และนักเรียนโรงเรียนบ้านวังหมุ้น 14 คน  ผลการวิจัยพบว่า  1. แบบฝึกเสริมทักษะการอ่านและการเขียนคำควบกล้ำ  ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 มีจำนวน 20 แบบฝึก ใช้เวลาในการฝึก 20 คาบ  สามารถพัฒนาความสามารถของนักเรียนในการอ่านและการเขียนคำควบกล้ำ  2. ผลสัมฤทธิ์การอ่านและการเขียนคำควบกล้ำหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01

ศรศักดิ์  ศรีตระกูล.  (2541).   การใช้แบบฝึกเสริมทักษะการอ่านและการเขียนคำควบกล้ำสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5.  วิทยานิพนธ์ (ประถมศึกษา). เชียงใหม่ : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.  คณะกรรมการสอบวิทยานิพนธ์ : ผู้ช่วยศาตราจารย์อรุณ  กิ่งจันทร์, รองศาสตราจารย์วีณา  วโรตมะวิชญ, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ศุภวัฒน์  ชื่นชอบ.

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสร้างแบบฝึกเสริมทักษะการอ่านและการเขียนคำควบกล้ำสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 และเพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์การอ่านและการเขียนคำควบกล้ำก่อนและหลังการใช้แบบฝึกเสริมทักษะการอ่านและการเขียนคำควบกล้ำ  กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย  ได้แก่  นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5  ภาคเรียนที่ 2  ปีการศึกษา 2541  จำนวน 25 คน  เป็นนักเรียนโรงเรียนวัดสุวรรณาวาส 11 คน  และนักเรียนโรงเรียนบ้านวังหมุ้น 14 คน

เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย  ได้แก่  1) แบบฝึกเสริมทักษะการอ่านและการเขียนคำควบกล้ำ  จำนวน 20 แบบฝึก  พร้อมแผนการสอน  2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์การอ่านและการเขียนคำควบกล้ำ  จำนวน 2 ชุด  ชุดแรกเป็นแบบทดสอบการอ่าน มี 2 ฉบับ  ส่วนชุดที่ 2 เป็นแบบทดสอบการเขียน 3 ฉบับ  สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล  ได้แก่  การทดสอบค่าที

ผลการวิจัย  สรุปได้ดังนี้

• 1.  แบบฝึกเสริมทักษะการอ่านและการเขียนคำควบกล้ำ  ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 มีจำนวน 20 แบบฝึก  ใช้เวลาในการฝึก 20 คาบ  สามารถพัฒนาความสามารถของนักเรียนในการอ่านและการเขียนคำควบกล้ำ
• 2.  ผลสัมฤทธิ์การอ่านและการเขียนคำควบกล้ำหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01