ความสัมพันธ์ของการวินิจสารร้อยกรองรูปแบบใหม่กับการเขียนเชิงสร้างสรรค์

ดำรง ญาณจันทร์ (2538) นักศึกษาปริญญาโท สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน   มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ได้ทำการวิจัยเรื่อง ความสัมพันธ์ของการวินิจสารร้อยกรองรูปแบบใหม่กับการเขียนเชิงสร้างสรรค์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จังหวัดพระนครศรีอยุธยา  กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จำนวน 149 คน เครื่องมือวิจัยเป็นแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ในการอ่านวินิจสารร้อยกรองรูปแบบใหม่  และการเขียนเชิงสร้างสรรค์ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น โดยผ่านการตรวจสอบความตรงด้านเนื้อหา  และการใช้ภาษาจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 7 ท่าน มีค่าความเที่ยง 0.83 และ 0.90ผลการวิจัยพบว่า  ผลสัมฤทธิ์ในการอ่านวินิจสารร้อยกรองรูปแบบใหม่  และผลสัมฤทธิ์ในการเขียนเชิงสร้างสรรค์ของนักเรียนอยู่ในระดับต่ำ  และผลสัมฤทธิ์ทั้งสองมีความสัมพันธ์กันทางบวก


ดำรง  ญาณจันทร์.  (2538).  ความสัมพันธ์ของการวินิจสารร้อยกรองรูปแบบใหม่กับการเขียน เชิงสร้างสรรค์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จังหวัดพระนครศรีอยุธยา.  วิทยานิพนธ์ กศ.ม (หลักสูตรและการสอน). กรุงเทพฯ : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.  อาจารย์ที่ปรึกษา : รศ.ศรีสุดา จริยากุล, รศ.ดร.ศศิกาญจน์ ทวิสุวรรณ, ผศ.สมคิด พรมจุ้ย

งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์ในการอ่านวินิจสารร้อยกรองรูปแบบใหม่   ผลสัมฤทธิ์ในการเขียนเชิงสร้างสรรค์   และความสัมพันธ์ระหว่างผลสัมฤทธิ์ทั้งสองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ในโรงเรียนสังกัดกรมสามัญ   จังหวัดพระนครศรีอยุธยา   กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 จำนวน 149 คน ซึ่งได้จากการสุ่มแบบแบ่งชั้น   เครื่องมือวิจัยเป็นแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ในการอ่านวินิจสารร้อยกรองรูปแบบใหม่  และการเขียนเชิงสร้างสรรค์ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น โดยผ่านการตรวจสอบความตรงด้านเนื้อหา  และการใช้ภาษาจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 7 ท่าน มีค่าความเที่ยง 0.83 และ 0.90 ผู้วิจัยตรวจและรวบรวมข้อมูลจากผลการสอบที่ครูผู้สอนเป็นผู้สอบ  วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาค่ามัชฌิมเลขคณิต  ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน  ค่าร้อยละ  ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน  และทดสอบความมีนัยสำคัญของค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์โดยใช้ t-test

ผลการวิจัยพบว่า   ผลสัมฤทธิ์ในการอ่านวินิจสารร้อยกรองรูปแบบใหม่  และผลสัมฤทธิ์ในการเขียนเชิงสร้างสรรค์ของนักเรียนอยู่ในระดับต่ำ  และผลสัมฤทธิ์ทั้งสองมีความสัมพันธ์กันในทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05